TOPRAK YEŞERİNCE

Arkadaşım Feridun'un önerisi üzerine kitabı internette bir sahafın sayfasında bulabildim. "Toprak Yeşerince- Knut Hamsun" Altın Kalem Klasik Romanlar, II. Baskı, Hayat Neşriyat Anonim Şirketi. İstanbul 1971.

Kitap kargodan gelince merakla paketi açtım. Kitabın basımından bu yana neredeyse yarım asır geçmiş, yaprakları solmuş, kapağının neredeyse yarısı yoktu. En küçük bir dokunmada pul pul dağılıyordu; belli ki okuması bir hayli zor olacaktı. Korka korka itinayla sayfaları çevirdim. 112 ile 113 sayfa arasında aşağıdaki çiçeklerle    karşılaştım ve hiç dokunmadan fotoğrafını çektim. Daha kitaba başlamadan toprak yeşermiş, çiçek açmıştı!... 

Bir anda içimi hüzün kapladı. Kimlerin elinden geçmişti bu kitap, acaba kimler okudu, bu çiçeği kimler koymuştu; kimin kütüphanesinden sahafın tezgahına düşmüştü. İstedim ki bu çiçekler ilk gördüğüm gibi kalsın, okurken ne kadar özen göstersem de olmadı. Kitabı bitirdiğimde çiçeğin ilk günkü halinden eser kalmamıştı. Her okuduğum kitap gibi onun da son sayfasına tarih koyarak imzaladım...  (30 Ocak 2018)

Özellikle roman kahramanı olan Geissler'in Sivert'le aralarındaki şu konuşma bir nasihat gibiydi ve çok hoştu. 

"Bak, tabiat burada işte, sizler zevkini süresiniz diye. İnsanla tabiat birbirine ateş etmezler, birbiriyle anlaşırlar; birbirlerine karşı çıkmazlar, yarış etmezler, bir arada giderler. Siz Sellanraa'lılar, orada yaşarken, tabiatın içindesiniz. Yamaçlar, orman, fundalıklar, çayır, gökyüzü, yıldızlar... Yo, hiç de kısır bir hayat değil; ölçüsüz derecede bol. "Dinle beni Sivert: Hayatından memnun ol! Yaşaman için gerekli her şeyin var, uğrunda yaşayacağın her şeyin var, inanacağın her şeyin var; dünyaya gelmişsin, yaşıyorsun, yeryüzünde gerekli bir varlıksın. Herkes öyle değildir, sen öylesin. Yeryüzünde gerekli bir varlık. Hayatı sürdüren sensin... Kuşaktan kuşağa yeniden üreyerek; sen ölünce yeni kuşak hayatı sürdürecek. Ölümsüz hayatın anlamı bu işte..." 

Evet, tabiat burada işte... Bizler zevkini sürelim diye... Onunla yarış etmeyelim... Bir arada gidelim... 

Bakın bizim ozanımız Aşık Veysel bu konuda ne diyor. 

"Karnın yardım kazmayınan belinen.

Yüzün yırttım tırnağınan elinen.

Yine beni karşıladı gülünen

Benim sadık yarim kara topraktır. " 

İnsanla tabiat birbirine ateş etmezler... 

Teşekkürler Feridun...